ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΗ

Ο Άγγλος φιλόσοφος Β. Russel στο έργο του «Religion and Scince», γράφει: «Η εκάστοτε σύγκρουση επιστήμης και πίστης δεν οφείλεται στην αντιπαράθεση του περιεχομένου της πίστης και της επιστήμης, αλλά στις αντιθέσεις των εκπροσώπων τους και στις αυτονόητες σκοπιμότητες».

Είναι αδύνατο να ξεχωρίσουμε τον γιατρό και την ιατρική πράξη από την πίστη.

«Δεν μπορεί κανείς να είναι πραγματικός ιατρός, αν δεν είναι αληθινός Χριστιανός» έλεγε ο ιατρός Δημήτριος Χαροκόπος και ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς:

«Oύτε η γνώσις άνευ πίστεως, ούτε η πίστις άνευ γνώσεως».

Αυτά πιστοποιούνται από την Ιστορία της Ιατρικής, από τον Ασκληπιό και τα Ασκληπιεία, από τον Ιπποκράτη, ο οποίος θεμελίωσε τη σύγχρονη Ιατρική και έδωσε τέλος στις μαντικές δοξασίες και αντιλήψεις, από τον Ευαγγελιστή Λουκά, τον ανάργυρο ιατρό, ο οποίος έζησε και εφήρμοσε την επίδραση της θρησκευτικής χριστιανικής πίστης στην άσκηση της ιατρικής κ.ά.

Η Εκκλησία μας πιστεύει, ότι ο άνθρωπος αποτελείται από δύο στοιχεία: Την ψυχή και το σώμα. Ο πόνος και ο θάνατος είναι συνέπειες της αμαρτίας και δεν προέρχονται από το Θεό. Τα Πάθη και η Σταύρωση του Χριστού οδήγησαν στην Ανάστασή Του.

Ο Χριστιανισμός αναδεικνύει την φιλανθρωπία και την αγάπη σαν τις μέγιστες αρετές, χωρίς να αγνοεί τη αξία του σώματος.

Εμείς οι γιατροί ερευνούμε το σώμα.

Ο Χριστός γνωρίζει τη λειτουργία του ανθρωπίνου σώματος, ως ο καλύτερος ιατρός σαν κατασκευαστής του. Γνωρίζει τις ασθένειες και τις θεραπεύει, μέσω ημών των λειτουργών της ιατρικής επιστήμης.

Στις μέρες μας η πνευματική αντιμετώπιση του αρρώστου είναι επιβεβλημένη, για να υπάρξει θετική εξέλιξη και θεραπεία της νόσου.

Θεωρούμε τον άνθρωπο ως πνευματικό ον και δεν εξαντλούμεθα διαγνωστικώς και θεραπευτικώς στο σώμα. Αναζητούμε «τι άνθρωπος είναι»,

όπως έλεγε ο Ιπποκράτης και θεραπεύοντας το σώμα, ανοικοδομούμε πνευματικά τον ασθενή, για να αντιμετωπίσουμε την ασθένειά του.

Η θεραπεία δεν εξαντλείται στο βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο, αλλά θεραπεύει ολόκληρο τον άνθρωπο, γιατρεύοντας τα πάθη της ψυχής και του σώματος, όχι μόνο με ψυχολογική τακτοποίηση των αισθημάτων ενοχής, αλλά με την είσοδο του ανθρώπου στην βασιλεία του Θεού.

«Ο άνθρωπος που πιστεύει στο Θεό, αλλά και ο αρνητής του, όταν βρεθούν κάτω από τον κλοιό της νόσου, αισθάνονται την ανάγκη να αποταθούν προς ένα πνευματικό κόσμο, του οποίου ο άνθρωπος είναι τέκνο», έλεγε ο δάσκαλος και ακαδημαϊκός Γεώργιος Μερίκας. Και ο Αϊνστάιν παραδεχόταν: «Ποτέ δεν βρήκα τίποτε στην επιστήμη μου, που να μπορώ να αντιτάξω στη Θρησκεία».

Είναι πραγματικότητα, ότι ο Χριστιανισμός ήταν αυτός, που αποδιώχνοντας την πολυθεϊστική δεισιδαιμονία και άρνηση προς την επιστήμη και βάζοντας στη σωστή θέση της την πίστη, άνοιξε το δρόμο για την γνώση του κόσμου, που απολαμβάνουμε σήμερα δια της επιστήμης.

Γι’ αυτό η σύγχρονη προηγμένη επιστήμη, σε Χριστιανοαναθρεμμένες κοινωνίες αναπτύχθηκε και όχι σε παγανιστικές.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΕΚΙΑΡΗΣ

Ιατρός Καρδιολόγος

Επιστημονικός Διευθυντής ΟΜΙΛΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (Κλινική Περιστερίου) - π. Δ/ντής Ι.Κ.Α. – Ε.Ο.Π.Υ.Υ. Περιστερίου