ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ ΔΥΟ ΦΙΛΙΤΣΕΣ!

Στο ναδίρ οδεύει η διάθεση των Περιστεριωτών, από όλη αυτή την καταιγίδα των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, που πλήττει καίρια την ψυχοσύνθεση και υποσκάπτει την υγεία τους. Και σαν μην έφτανε αυτό, το Περιστέρι συγκλονίστηκε και φτώχυνε για τις δυο εκλεκτές δημότισσές του που αποδήμησαν. Φτώχυνε από τις πιο καλόκαρδες, τις πιο γλυκομίλητες, τις πιο σεβαστές, τις πιο αξιοπρεπείς παρουσίες, που καταξίωναν τις όποιες κοινωνικές, ή οικογενειακές εκδηλώσεις. Ήταν οι φωτεινές γραμμές που βλέπουμε στα καρτ ποστάλ, κάτω από τα αξιοθέατα, στις νυχτερινές φωτογραφικές λήψεις. Ήταν οι φωτεινές υπογραμμίσεις, που έσβησαν πια από το καρτ ποστάλ του Περιστερίου!

Τραγική σύμπτωση: Και οι δυο Φιλίτσες!

Η Φιλίτσα Ψυρόγιαννη και η Φιλίτσα Αγιαννίδου!

Και οι δύο εκπαιδευτικοί! Η κάθε μια από το πόστο της...

Η Φιλίτσα Ψυρόγιαννη, αυτοδίδακτη εκπαιδευτικός, δίδασκε συζυγική και μητρική αφοσίωση, κοινωνική επαφή, ψυχική ζεστασιά, εμπιστοσύνη, αγνή φιλία. Μια γλυκόστομη Περιστεριώτισσα, πάντα γελαστή, που γοήτευε με τις προσφωνήσεις της: «ψυχούλα» μου και «καρδιά» μου και απάλυνε από τον κάθε προβληματισμό και τα βάσανα, τον συνομιλητή της.

Με το Μακεδονίτικο ταμπεραμέντο της πρωτοστατούσε στις ανθρωπιστικές πρωτοβουλίες και στα γλέντια και ήταν προικισμένη με κάτι που λίγες ίσως Περιστεριώτισσες διαθέτουν: Δεν πρόδωσε ποτέ τις φιλίες της! Δεν επέτρεπε καμιά «χρωματική» σκοπιμότητα να εμφιλοχωρήσει στα επίπεδα των ανθρωπίνων αξιών, όπως τις είχε κατατάξει στη συνείδηση της. Η αξιοπρέπεια και η ζωντανή παρουσία της σε όλους τους κύκλους, όλα αυτά τα χρόνια, καταξίωνε τα προτερήματα της και την ακλόνητη πεποίθηση όλων για την ανιδιοτελή προσφορά της προς τον άνθρωπο και προς τον τόπο, που την έχει πλέον αγκαλιάσει...

Έφυγε αναπάντεχα και... λάβωσε τους ανθρώπους, που σκλάβωσε με την γλυκολαλιά, τη φιλανθρωπία και την απεριόριστη αγάπη της.

*

Η Φιλίτσα Αγιαννίδου, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, ήταν μια άλλη γλυκιά παρουσία, με παροιμιώδη πραότητα, καλοσύνη και προσφορά στην

παιδεία των Περιστεριωτών. Τα παιδιά που ζέστανε κάτω από τα φτερά της, τα γαλούχησε, από τα θρανία μέχρι τις διευθυντικές θέσεις, με ήθος, επιμονή στην επίτευξη του στόχου τους και αλτρουισμό για τον συνάνθρωπο.

Σφυρηλατημένη στο αμόνι των δυσκολιών, της ανάγκης και των σκληρών εποχών, κατάφερε να περάσει στη ψυχή των παιδιών που μόρφωσε, τα πιο πολύτιμα που η εκπαιδευτική πείρα της επέλεξε, διαμορφώνοντας χαρακτήρες που σήμερα διακρίνονται στην κοινωνία και την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.

Η μόνη της ανταμοιβή, που της πρόσθετε χρόνια και φώτιζε το πρόσωπό της, ήταν ο σεβασμός που απολάμβανε στο διάβα της στους δρόμους του Περιστερίου, από τα «δημιουργήματά» της, η λατρεία των οποίων κορυφώθηκε σε μια τιμητική βραδιά που οργάνωσε γι' αυτήν ο Δήμος Περιστερίου.

Ήταν μια κορυφαία φυσιογνωμία Δασκάλας, από εκείνες που μεταμόρφωσε το χάρακα και την τιμωρία, σε χάδι και επιβράβευση. Γι' αυτό και όλος ο λευκασμένος «μαθητόκοσμος», που τη συνόδευσε με συγκίνηση στην τελευταία της κατοικία, κρατάει φυλαχτό την πιο μεγάλη παρακαταθήκη της ζωής που τον δίδαξε, τη λέξη που εκτείνεται από το άλφα μέχρι το ωμέγα και είναι η λέξη «αγαπώ»!

Ας είναι ελαφρύ το Περιστεριώτικο χώμα που τις σκεπάζει...

Δημ. Λυμπερόπουλος

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ