Χρειάζονται επιστημονική και οικονομική στήριξη, υλικοτεχνική υποδομή, διάθεση ανθρώπινου δυναμικού, εξειδικευμένη γνώση.

Στο επίπεδο των υπηρεσιών, των εργαζομένων, επιβάλλεται η εφαρμογή ενός νέου μοντέλου διοίκησης, που θα στηρίζεται στην εργασιακή ασφάλεια, την αξιοκρατία, τη συνεχή αξιολόγηση, την οικονομική αξιοπρέπεια, τη διαφάνεια, τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών, την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Με συγκεκριμένη στοχοθεσία στην πολιτική της διοίκησης, με εξάλειψη των επικαλύψεων, με επιμόρφωση, με συνεχή απολογισμό του έργου.

Στο επίπεδο της λειτουργίας της Περιφέρειας, ενιαία περιφέρεια σημαίνει ανάπτυξη, συντονισμός, ενδυνάμωση, συνοχή, ενιαία στρατηγική, αλλά και αντιμετώπιση τόσο των ιδιαιτεροτήτων όσο και των αδυναμιών των Περιφερειακών Ενοτήτων. Ο υδροκεφαλισμός του κεντρικού κράτους δεν ωφελεί να μετατοπιστεί στην αυτοδιοίκηση.

Οι σημερινές αρμοδιότητες των αντίστοιχων υπηρεσιών κάθε Περιφερειακής Ενότητας πρέπει να διευρυνθούν. Δεν μπορεί να ασκηθεί καμία πολιτική και να υλοποιηθούν οι δεσμεύσεις, όταν μαζί με τις ευθύνες δεν μεταβιβάζονται αρμοδιότητες και δεν διατίθενται όλα τα απαραίτητα μέσα.

Ο πολίτης της τοπικής κοινωνίας -με το έλλειμμα της αποκέντρωσης- αναγκάζεται να αναζητά υπηρεσίες στο «κέντρο», για τις οποίες δεν έχει ολοκληρωμένη πληροφόρηση, πέραν του κόστους μετακίνησης και της ταλαιπωρίας. Η προσβασιμότητα δεν έχει επιτευχθεί, η ταλαιπωρία παραμένει, ο στόχος της μεταρρύθμισης δεν επιτυγχάνεται.

Οι γνωμοδοτικές επιτροπές για κάθε Περιφερειακή Ενότητα, όπως προτάθηκε στην προηγούμενη τροποποίηση του νόμου, μπορούν να ενεργοποιήσουν θεσμικά τους Περιφερειακούς Συμβούλους για τα τοπικά ζητήματα, ζητήματα της περιοχής όπου εξελέγησαν και αντιπροσωπεύουν, πέραν των γενικότερων ζητημάτων της Περιφέρειας. Η συμμετοχική διαδικασία σε επίπεδο Περιφερειακής Ενότητας μέσα από θεσμική έκφρασή της, ενδυναμώνει, τελικά, τον πολιτικό ρόλο της Περιφέρειας, προωθεί πιο στοχευμένα το έργο της.

Τέλος, σε μια εποχή οικονομικής κρίσης και ανασφάλειας, ο κοινωνικός ρόλος της Περιφέρειας πρέπει να αναδειχθεί. Η αυτοδιοίκηση να είναι κοντά στα καθημερινά προβλήματα του πολίτη, να μεσολαβεί, να δίνει λύσεις μέσα από τις δικές της δομές κοινωνικής πολιτικής και πολιτικής προστασίας.

Η θεσμική αλλαγή του «Καλλικράτη» δεν πρέπει να εκφυλιστεί, η Αυτοδιοίκηση έχει τη δυνατότητα και πρέπει να αναλάβει την ευθύνη που της αναλογεί σε μια εποχή κρίσης.

Ας εκμεταλλευτούμε τα θετικά που έχει ο νόμος. Ας διορθώσουμε τις αδυναμίες του.

Σε αυτή την κατεύθυνση είναι αναγκαιότητα:

1.Η οικονομική αυτοτέλεια της Αυτοδιοίκησης.

2.Η διασαφήνιση αρμοδιοτήτων.

3.Η θεσμική ενίσχυση του ρόλου των Περιφερειακών Ενοτήτων.

4.Η δημοκρατική λειτουργία των συλλογικών οργάνων.

5.Η ορθολογικότερη κατανομή του ανθρώπινου δυναμικού.

6.Η αναπτυξιακή στόχευση με διαδημοτικά έργα.

7.Η ενίσχυση των θεσμών διαφάνειας και λογοδοσίας.

8.Η διαμόρφωση δομών κοινωνικής προστασίας μέσα από ένα πλαίσιο

συνεργασίας όλων των φορέων, για άσκηση κοινωνικής πολιτικής ως προτεραιότητα.

9.Το θεσμικό άνοιγμα της τοπικής αυτοδιοίκησης προς την κοινωνία, με

δομές συμμετοχικής δημοκρατίας.

10.Ο κεντρικός ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης α΄ και β΄ βαθμού για την μετάβαση από το παλιό στο νέο.

Το πλαίσιο των αλλαγών που προτείνουμε είναι μια συμβολή για την υπέρβαση.

Χρειαζόμαστε θεσμούς που θα λειτουργούν και κοινωνία που ουσιαστικά θα συμμετέχει και θα αγωνίζεται για να έχουμε μέλλον.

ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ