ΓΕΓΟΝΟΤΑ - ΦΟΡΕΙΣ
Μια συνάντηση - γέφυρα του παρελθόντος με το παρόν, με την αδελφή του Δημήτρη Φωλόπουλου και το Δήμαρχο Περιστερίου
ΒΟΥΛΑ ΧΟΥΡΜΙΔΟΥ: «ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΗΜΑΡΧΟ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΧΑΤΟΥΡΙΔΗ»!
Βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει: Πάρτε ένα διαμερισματάκι διακοσμημένο κουκλίστικα, με παλιά καλοσυντηρημένα έπιπλα, τα ράφια όλα στολισμένα με σκεύη και περίτεχνες δαντέλες, φτιαγμένες στο χέρι με τα παλιά κοπανέλια που ετοίμαζαν οι νησιωτοπούλες τα προικιά τους.
Κρεμάστε μια κορνίζα στην είσοδο με τη χειρόγραφη επιστολή της Έλλης Λαμπέτη, με τη φωτογραφία της, που μόνο τα γραμματόσημα πάνω στην επιστολή είναι ανυπολόγιστης αξίας, πόσο μάλλον τα ξεθωριασμένα λόγια αγάπης της…
Και μπείτε μέσα: Σε όλους τους απέριττους χώρους οικογενειακές φωτογραφίες, ασπρόμαυρες, με προσθήκη χρώματος εκ των υστέρων από τον Περιστεριώτη φωτογράφο Τσιριγώτη. Και δεξιά μια μικρή κουζινίτσα με τα απαραίτητα, εκτός από άνεση χώρου, αλλά με ένα τεράστιο πλεονέκτημα: Ένα παράθυρο σαν κορνίζα και απέναντι φάτσα: Η προτομή του θρυλικού δημάρχου Δημήτρη Φωλόπουλου!
Αυτή είναι η «φωλιά» της αδελφής του αείμνηστου Δημάρχου, στις πολυκατοικίες του Αγ. Αντωνίου, της κας Βούλας Χουρμίδου.
Η μυρωδιά του Μίμη Φωλόπουλου έντονη παντού. Από τα γαλανά μάτια της κυρα- Βούλας μέχρι το χαμόγελό του στις φωτογραφίες. Στο καλοσυνάτο πρόσωπό της διαβάζεις όλη την ταλαιπωρία των Περιστεριωτών, από το μεροκάματο στις φάμπρικες και το κάρβουνο μέχρι το σκληρό και άπονο πρόσωπο της εξορίας και των βασανιστών.
Η κα Βούλα Χουρμίδου ξέρει μόνο να υπομένει, όπως τη δίδαξε το παρελθόν και να αγαπάει, όπως την καθοδηγεί το παρόν. Αγαπάει πιο πολύ όσους αγαπούν και δεν ξεχνούν τον Δήμαρχο, που ταύτισε το όνομά του με το δίκιο και τις διεκδικήσεις των Περιστεριωτών.
Με ξάφνιασε το τηλεφώνημά της: «Κάλεσα τον Ανδρέα για καφέ. Έχεις χρόνο να έλθεις να του κάνουμε έκπληξη»;
Δεν ρώτησα ποιόν Ανδρέα -έτσι τον λένε όλοι- ούτε σκέφτηκα να αρνηθώ. Πήρα τα «όπλα» μου, τη φωτογραφική μηχανή και το μαγνητοφωνάκι μου και η συνάντηση των τριών με το δήμαρχο κ. Ανδρέα Παχατουρίδη και την οικοδέσποινα ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία…
Ήταν η πρώτη φορά, από τότε που η γιαγιά μου με έπαιρνε μαζί σε μια Μικρασιάτισσα να της πει στο φλιτζάνι του καφέ το… μέλλον, που έζησα έντονες στιγμές, εκεί σε ένα σαλονάκι σαν Αγιορείτικο κελί, την επαφή με μια Περιστεριώτισσα, που μας είπε στο φλιτζάνι του καφέ το… παρελθόν!
Πήγαμε πολύ πίσω. Τότε που πανέμορφη κοπέλα η κα Βούλα Χουρμίδου παντρεύτηκε 26 χρονών. Τότε που η Αλέκα Στρατηγού και ο Φίνος της πρότειναν να γίνει ηθοποιός και προτίμησε τη μοδιστρική. Τότε που η Σωτηρία Μπέλλου και ο Μπάμπης Τσετίνης είδαν τη φωτογραφία της στη βιτρίνα του φωτογραφείου του Τσιριγώτη, ζήτησαν να την γνωρίσουν για να της προτείνουν καλλιτεχνική καριέρα, αλλά είχαν περάσει 45 χρόνια από τότε που τραβήχτηκε η φωτογραφία… και πολλά άλλα…
Έτσι πραγματοποιήθηκε μια διπλή συζήτηση- συνέντευξη, όπου ο λόγος πήγαινε πάσα από τον ένα στον άλλο και φθάσαμε στο σήμερα…
Απλά τα λόγια της κα Βούλας, αλλά μεστά από νόημα και μεγαλοσύνη:
«Τον Ανδρέα τον αγαπώ πιο πολύ και από τη ζωή μου!
Είναι πολύ τυχερό το Περιστέρι που έχει δήμαρχο τον Παχατουρίδη! Δείτε πώς άλλαξε το Περιστέρι.
Περισσότερο απ’ όλα τον αγαπώ, γιατί μου θυμίζει το Μιμάκο, που τον τοποθέτησε απέναντι από το παράθυρό μου και τον καλημερίζω κάθε πρωί…
Δεν το πιστεύω πώς έτυχε και είναι η προτομή απέναντι από το παράθυρό μου».
ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΑΜΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Επέμβαση του Δημάρχου:
«Μη νομίζετε, ότι η ιστορία συντηρείται, επειδή φτιάξαμε τη προτομή του αείμνηστου δημάρχου Δημήτρη Φωλόπουλου. Όχι. Και την προτομή να μην είχαμε κάνει, ο Φωλόπουλος είναι αιώνια στο μυαλό των Περιστεριωτών και στην καρδιά της πόλης. Εμείς απλά ένα μικρό παράπονο του παρελθόντος ήλθαμε και ικανοποιήσαμε.
Πρόσφερε τη ζωή του για την πόλη του Περιστερίου και οι προηγούμενοι απλά ονοματίσανε ένα δρόμο στην «ούγια» της πόλης και αυτό με πρωτοβουλία του δήμαρχου Ιλίου.
Το μέλλον αυτής της πόλης πρέπει να έχει τις ρίζες του στο παρελθόν της, Δεν είμαστε μια πόλη που πέσαμε από του πουθενά. Είμαστε μια πόλη που και η σημερινή αρχή και οι επόμενες περπατάμε στα χνάρια και στα αποτυπώματα του Δημήτρη Φωλόπουλου. Είναι αποτυπώματα που τα έγραψε με αγώνες, καημούς, χαρές, λύπες, ιδρώτα και πολύ ξύλο…
ΜΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟ ΜΙΜΗ ΦΩΛΟΠΟΥΛΟ
«Ο Ανδρέας μου θυμίζει τον Μίμη Φωλόπουλο, γιατί αγαπάει τον κόσμο και τον αγαπάει και ο κόσμος. Τρέχει να βοηθήσει, μοιράζει φαγητό στους φτωχούς, κάνει πολλά καλά στον κόσμο. Του δίνουν ευχές, τον εκτιμάνε για την καλοσύνη και το ενδιαφέρον του», συνεχίζει η κα Βούλα και ρωτάμε:
-Τι σου θυμίζει από το Φωλόπουλο ο Παχατουρίδης;
Επεμβαίνει ο Δήμαρχος:
«Όχι, δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης. Ο Παχατουρίδης είναι δήμαρχος του σήμερα. Ο Φωλόπουλος ήταν δήμαρχος σε μια σκληρή εποχή αγώνων, διωγμών και δυστυχίας. Ερχόταν από την Κολοκυνθού να μπει στο Περιστέρι και έβρισκε τοίχους, που έπρεπε να τους σπάσει για να περάσει μέσα.
Ταύτισε το όνομά του με το Περιστέρι. Εγώ όπου πάω είτε σε συγκεντρώσεις, είτε στα πάνελ των τηλεοράσεων και λέω ότι είμαι ο δήμαρχος Περιστερίου Παχατουρίδης, όλοι μου λένε: « Α’, από το χωράφι που το έκανε μεγάλο Δήμο ο Φωλόπουλος!» , ή «Από εκεί που πέρασε ο Φωλόπουλος»…
Και πραγματικά συγκινούμαι όταν μιλάνε έτσι για τον ιστορικό δήμαρχο της πόλης μας. Με αυτά που λένε δείχνουν ότι ο άνθρωπος ήταν ένας θεόρατος αυτοδιοικητικός εκείνη την εποχή».
Επεμβαίνει η κα Βούλα:
«Γι’ αυτό σ’ αγαπάνε και σένα γιατί δεν είσαι προσποιητός. Ο κόσμος που περνάει μύριες δυσκολίες σήμερα μετράει τα έργα, άλλα πιο πολύ την αγάπη που του δείχνεις και τη συμπεριφορά σου.
Καλύτερα να κάνεις ένα έργο λιγότερο, αλλά να είσαι δίπλα στον κοσμάκη».
«Έχεις δίκιο», προσθέτει ο κ Παχατουρίδης, «αυτό που εκτιμούσα και νιώθω είναι ότι ο κόσμος έβλεπε το Φωλόπουλο, σαν ένα λαϊκό ήρωα. Ένα δήμαρχο που αγκάλιαζε και στήριζε τον πολίτη.
Εγώ δεν προσποιούμαι, γιατί θα το κάνεις μια, δυο την τρίτη θα αποκαλυφθείς. Δεν προσπερνάω τον συμπολίτη και μάλιστα σήμερα στη εποχή της μνημονιακής βαρβαρότητας και ασφυξίας.
Ο πολίτης δεν σε θέλει να είσαι σε γυάλινο κλουβί. Σε θέλει δίπλα του να νιώσεις την ανάσα του να ακούσεις το θυμό του. Ο Φωλόπουλος ήταν ένα παράδειγμα μίμησης για όλους μας».
Σειρά της κας Βούλας:
«Ο Ανδρέας έχει αυτό το αυθόρμητο της ψυχής του Μίμη. Γι’ αυτό επαναλαμβάνω ότι το Περιστέρι είναι τυχερό που έγινε δήμαρχος ο Ανδρέας.
Εγώ με το απλό μου το μυαλό δεν μπορώ να εκφράσω αυτά που θέλω, αλλά ακούω τον κόσμο, τους γείτονες που μου λένε, όταν μιλάω με καλά λόγια για το Δήμαρχο: «Μπράβο κα Βούλα. Ο Φωλόπουλος πήρε ένα χωράφι και το έκανε δήμο και ο σημερινός δήμαρχος σ’ αυτό το χωράφι καλλιέργησε λουλούδια». Είναι ό,τι το καλύτερο ακούω»…
Και τα «μάτια του Φωλόπουλου» δακρύζουν…
Την αγκαλιάζει ο Δήμαρχος και λέει:
«Άκου κα Βούλα: Εμένα με κουράζουν τα λόγια και με ξεκουράζουν τα έργα και η δουλειά. Ο δήμαρχος πρέπει να πατάει στο έδαφος. Να είναι προσιτός στον κόσμο, δίπλα του και όχι πάνω στο βάθρο. Η κοινωνία σε εμπιστεύεται και σε βάζει δίπλα και όχι μπροστά ούτε πιο ψηλά από τον πολίτη. Ο Φωλόπουλος ποτέ δεν ένιωσε, ότι είναι πιο πάνω ή πιο μπροστά από τον πολίτη. Και όποιος πιστεύει, ότι επειδή οι πολίτες σε ψήφισαν σε ανεβάζουν σε πιο ψηλό βάθρο. κάνουν μοιραίο λάθος. Όχι. Ευθύνες σου εναποθέτουν και σε βάζουν δίπλα στον πολίτη»...
Μια τελευταία ερώτηση, από τις πολλές που κάναμε στην κα Βούλα και με την οποία πρέπει να κλείσουμε για να μην πλατειάζει αυτό το κομμάτι:
-Τι έχεις να συμβουλέψεις, τι συστήνεις στο Δήμαρχο Περιστερίου;
Μας απαντάει με έντεκα λέξεις- παρακαταθήκη:
«Να μείνει όπως είναι. Να μην αλλάξει. Να θυμάται πώς ξεκίνησε»…
Μια φράση που κέντρισε την ευαισθησία του κ. Παχατουρίδη και έκλεισε τη συζήτηση:
«Τώρα μίλησε στην καρδιά μου.
Το πιο σημαντικό είναι να μην αλλάξεις. Να θυμάσαι από πού ξεκίνησες.
Πριν χρόνια ο γιος μου ο Παναγιωτάκης, 17,5 χρονών ήταν, έδωσε εξετάσεις και πέτυχε σε ένα Πανεπιστήμιο της Αμερικής. Έφυγε για ένα μέρος που εμείς όχι μόνο δεν το ξέραμε, αλλά ούτε γράμμα μας δεν είχε πάει εκεί.
Στεναχωρηθήκαμε βέβαια, γιατί έτσι πως έγινε η κατάσταση σήμερα, κάνει ς παιδιά και πεθαίνειςολομόναχος, αποχαιρετίσαμε το παιδί μας, που Δόξα τω Θεώ, σπούδασε, διακρίθηκε και σήμερα είναι δ/ντής μιας εταιρείας στο Δουβλίνο, αλλά μέσα στις αποσκευές του τού βάλαμε και μια μικρή πινακίδα, με την ελληνική σημαία μαζί, που έγραφε: «Όσο ψηλά και αν φθάσεις ποτέ μην ξεχάσεις από πού ξεκίνησες».
Την έχει κρεμάσει στο δωμάτιό του και την έχει κλείσει στην καρδιά του.
Αυτές τις αξίες και αρχές πήραμε από τους γονείς μας και το Δημήτρη Φωλόπουλο.
Εγώ κάθε βράδυ παρακαλάω να έχουμε υγεία και δύναμη και λέω: «Θεέ μου, όσο ψηλά έχεις αποφασίσει να με ανεβάσεις, βοήθησέ με να μπορώ μετά να ξανακατέβω»…
Αυτά από μια συνάντηση στο «κάστρο» του Δημήτρη Φωλόπουλου παρέα με το Δήμαρχο Περιστερίου και την αρχόντισσα του Περιστερίου, που σεργιανάει ανάμεσα στη θέα της προτομής του αδελφού της και τη φωτογραφία του άντρα της με το μουστάκι και το καπέλο στραβά, που ήταν η πανέμορφη και το πιο περιζήτητο συντροφικό τρόπαιο των «γαμπρών» της εποχής της, μεταξύ των οποίων και του μετέπειτα βάρδου Γρηγόρη Μπιθικώτση…
Δ.Λ
